Cool Mom - Kari van der Heide

We laten je wekelijks kennismaken met een cool mom die ons inspireert. Deze week spreken we Kari, die met haar vrouw Hinke en dochter Isaya (15 maanden) een echt meidengezin vormt.

Kari (29) en Hinke (30) trouwden twee jaar geleden en al snel daarna waren zij dankzij hulp van een donor in verwachting van een kindje. Dochtertje Isaya heeft dus twee mama's! Omdat wij heel benieuwd zijn naar het reilen en zeilen binnen een lesbisch gezin stelden we Kari ál onze vragen. "Aan Isaya zullen we later wel uitleggen dat sommige kindjes een papa en mama hebben, en anderen twee mama's zoals zij."  

Hoe is het proces van het krijgen van een kindje voor jou en je vrouw verlopen?

Toen we er klaar voor waren, hebben we ons laten informeren over de mogelijkheden. Dat bleken er meer te zijn dan we dachten, maar we besloten al vrij snel: we willen een onbekende donor. We hebben ons ingeschreven bij een vruchtbaarheidskliniek en kwamen op een wachtlijst terecht. Na acht maanden kregen we een sperma- aanbod van ‘een blanke man, met golvend blond haar en blauwe ogen, van 1.80 cm en 86 kilo.’ We noemden hem ‘de Viking’, want zo klonk hij. Het voelde nog een beetje gek allemaal, maar we hadden er zo naar toe geleefd, dat we vooral heel blij waren en super veel zin hadden in de volgende fase.

Die bleek flink tegen te vallen. Het insemineren in de kliniek was heel klinisch, stressvol en paste totaal niet bij ons. De negatieve zwangerschapstesten twee weken later waren zwaar. De eerste keer waren we ‘alleen maar’ teleurgesteld. Na wat de laatste keer bleek te zijn, kreeg mijn vrouw mij nauwelijks van de badkamervloer gehesen. Ik voelde me vreselijk. Hinke voelde zich machteloos.

"Wanhoop is blijkbaar voelbaar voor de mensen om je heen, want onze stille pleidooien aan het universum werden beantwoord na mijn badkamer breakdown."

Een goede vriend bood hulp aan. Hij hoefde er niks voor terug; wilde geen ouderlijke rechten (of plichten) en had geen intentie zich te bemoeien met de opvoeding. Hij had zijn eigen gezin en wilde gewoon delen wat hij in overvloed had en wij misten. We spraken alles goed door, ook met zijn vrouw, en maakten een overeenkomst. En opeens hadden we een donor. Geen fantasie Viking, maar een ‘echte’. Nu konden we thuis insemineren, in een relaxte setting en we konden ‘het’ meerdere keren per cyclus doen. Ik was in één keer zwanger. We waren dolblij!

Was het bijvoorbeeld al gelijk duidelijk wie het kindje zou dragen, of hebben jullie daarom getost?

Natuurlijk hebben we het erover gehad. Maar het was vrij snel duidelijk dat we mij zwanger zouden proberen te maken, omdat ik de enige was met een zwangerschapswens. Want dat bleek heel wat anders dan een kinderwens. Het is één ding om een baby'tje te willen vasthouden, knuffelen, kussen en verzorgen. Het is een heel ander verhaal om dat baby'tje ook negen maanden lang in je buik te willen dragen, je lichaam en emoties te voelen veranderen en last but not least: te bevallen.

Ik wilde al die dingen dolgraag ervaren. Mijn vrouw was verre van enthousiast over het vooruitzicht om iets wat de grootte heeft van een watermeloen uit te persen. Dus ja, dat gedeelte was gemakkelijk.

 

Wisten jullie al vanaf het begin van jullie samenzijn dat jullie een gezin wilden gaan vormen?

Ik was zo iemand die op haar twaalfde al lijstjes met babynamen neerpende in haar dagboek. Voor mij was het dus heel duidelijk: een ring betekent ook een baby. Mijn vrouw had iets langer nodig om te wennen aan dat idee, daar kwam de wachtlijst bij de kliniek goed van pas. Toen we er eenmaal mee bezig waren werd zij ook heel enthousiast. En toen Isaya geboren was, was ze natuurlijk gelijk helemaal verliefd.

Hoe ga je om met vragen van buitenstaanders over het niet hebben van een vaderfiguur voor jullie dochter?

Mijn vrouw en ik allebei andere kwaliteiten, eigenschappen, emoties en ervaringen meegeven in de opvoeding. Die doen niet ten onder aan een man/vrouw gezin. We vullen elkaar aan. En het belangrijkste dat Isaya – ieder kind – nodig heeft is liefde. En dat is er in overvloed!

Ze is er nu misschien nog wat jong voor, maar zijn jullie van plan om je dochter uit te leggen waarom jullie gezin anders is dan de gezinnetjes met vader-moeder-kindjes? 

Zodra onze dochter vragen gaat stellen of als we merken dat kindjes op school/opvang dat gaan doen, gaan we er met haar over praten. Afhankelijk van haar leeftijd zullen we haar vertellen hoe het zit.

Zodra ze vragen gaat stellen over die 'lieve meneer die mama heeft geholpen' zullen we haar (en daarmee ook de rest van onze omgeving) vertellen wie dat is. Op mama/papa vragen zullen we uitleggen dat sommige kindjes twee mama's hebben, andere kindjes twee papa's en weer andere kindjes hebben een papa en een mama. En dan zijn er nog kindjes met twee papa's en een mama, of alleen een papa, of alleen een mama, enzovoorts.

Heeft het moederschap je veranderd?

Familie was altijd al belangrijk voor mij, maar sinds Isaya’s geboorte is mijn gezin echt het allerbelangrijkste. Mijn prioriteit ligt altijd bij mijn dochter en mijn vrouw. Ik ben een ongelooflijke moederkoe. Ik had wel verwacht dat ik zou genieten van het mama-zijn, maar ik had niet gedacht dat ik zo belachelijk gelukkig en content zou zijn in mijn mama-rol.

 

Hoe ziet jouw leven eruit? Wat doe je?

Zes van de zeven dagen per week breng ik met Isaya door. We gaan vaak naar de speeltuin, de kinderboerderij, de bibliotheek of het zwembad. Ergens waar Isaya met andere kindjes in contact komt. Tot afgelopen september werkte ik drie dagen per week als beleidsmedewerker. Nu werk ik nog maar één dag buiten de deur, zodat ik meer bij Isaya kan zijn en we meer tijd met elkaar als gezin kunnen doorbrengen. Uit de ruimte die sinds september is ontstaan is mijn blog columnsbykari.com geboren. 

Op de dagen dat mijn vrouw niet werkt gaan we graag met drieën op pad: naar het bos, het strand of lekker shoppen. Een dag in de week gaat Isaya naar een leuke, gezellige kinderopvang, zodat ze wat langer met andere kindjes kan spelen. We merken dat ze hier heel veel van leert en het inmiddels ook heel leuk vindt. Op die dag werk ik nog wel buiten de deur.

Hoe regel jij het om te doen wat je doet, qua werk, familie en sociaal leven? Heb je hiervoor nog praktische tips?

Ik heb ouderschapsverlof opgenomen na Isaya's geboorte, waardoor ik thuis bij haar kon blijven tot ze zeven maanden was. Daarna ben ik weer aan het werk gegaan, maar het werkte niet voor ons. Mijn vrouw had zoveel onregelmatige diensten dat opvang moeilijk te regelen was. Daarom hebben we besloten dat ik minder zou gaan werken.

"Mensen vragen weleens aan me ‘ja, maar je carrière dan?' Dat komt wel weer een keer. Isaya is maar één keer zo klein."

Ik denk dat als ik terug kijk op mijn leven een ‘gat in mijn cv’ veel minder indruk op me maakt dan de tijd die ik nu voor mijn gezin heb. Ik bewonder en waardeer werkende mama’s ontzettend, evenveel als dat ik thuis-mama’s bewonder en waardeer. Mijn tip: doe wat goed is voor je gezin, je kind en jezelf. Niet wat er van je wordt verwacht omdat ‘iedereen’ het zo doet. Als ouder ben jij de expert op het gebied van je kind en je gezin, dus laat je informeren, maar maak je keuzes zelf.

Wat vind jij heel belangrijk binnen je gezin?

Op de ‘gewone dagen’ met Isaya vind ik ritme en regelmaat heel belangrijk. Dan is ze vrolijk, geniet ze van de wereld om haar heen en hebben we het samen fijn. Op de dagen dat mijn vrouw vrij is vind ik het belangrijk dat we als gezin samen zijn en leuke dingen doen.

"Als Isaya op gezinsdagen een slaapje overslaat of patat eet in plaats van een gezonde maaltijd, omdat dat nu eenmaal bij de dag past, dan so be it."

Verder vind ik het belangrijk dat Isaya zoveel mogelijk buiten is, lekker in de natuur. Maar het aller- allerbelangrijkste vind ik dat Isaya zich geliefd voelt. Dat er veel wordt gelachen en geknuffeld. Liefde is wat alles bij elkaar houdt en zin geeft.

Wil je meer zien van Cool Mom Kari? Volg haar op Instagram of check haar blog!

Reageer!

Wat is jouw mening hierover?

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Verder lezen

Andere artikelen in deze categorie